آیا آمریکا رسماً وجود بشقاب پرنده ها را تأیید نموده است؟، ماجرای یک شی ناشناس در آسمان ایران

به گزارش مجله فناوری، انتشار فیلم اشیاء پرنده ناشناس اگر چه به ادعای سازمان پنتاگون به علت عدم حساس بودن آن ها صورت می گیرد، اما با توجه به انکار همیشگی دولت آمریکا در مورد تأیید چنین اطلاعاتی، به نظر می رسد می توان احتمال وجود اهداف پشت پرده را برای این اقدام در نظر گرفت.

آیا آمریکا رسماً وجود بشقاب پرنده ها را تأیید نموده است؟، ماجرای یک شی ناشناس در آسمان ایران

به گزارش مجله فناوری، روز دوشنبه 9 اردیبهشت، مرکز فرماندهی وزارت دفاع ایالات متحده(پنتاگون)، رسماً ویدئوهایی را منتشر کرد که در آن اشیأ پرنده ناشناسی دیده می شد که توسط خلبانان نیروی دریایی این کشور رهگیری شده بودند. این فیلم ها اگر چه چند سال قبل گرفته شده بودند اما پنتاگون برای اولین بار آن ها را در روز گذشته منتشر کرد. انتشار این فیلم ها اگر چه به ادعای سازمان پنتاگون به علت عدم حساس بودن آن ها صورت می گیرد، اما با توجه به انکار همیشگی دولت آمریکا در خصوص تأیید چنین اطلاعاتی، به نظر می رسد می توان احتمال وجود اهداف پشت پرده را برای این اقدام در نظر گرفت. آیا ایالات متحده، به عنوان کشوری که بیشترین پرونده های مشاهده اشیأ ناشناس را دارد، میخواهد پس از مدتها و برای اولین بار، وجود این اشیاء پرنده ناشناس را تأیید کند؟ آیا انتشار این فیلم ها مقدمه ای برای تأیید رسمی بشقاب پرنده های موجودات فرازمینی است؟ وبسایت علمی History با نگاهی تاریخ محور به آنالیز این موضوع پرداخته است.

رونمایی رسمی آمریکا از بشقاب پرنده ها

به گزارش سی ان ان، پنتاگون رسماً سه ویدئوی کوتاه از پدیده ناشناخته هوایی یا یوفو را منتشر کرد که پیش از این توسط یک شرکت خصوصی منتشر شده بود. در این ویدئوها ظاهراً اشیاء پرنده ناشناسی دیده می شوند که حرکت بسیار سریعشان با دوربین های مادون قرمز ضبط شده است. دو ویدئو از سه ویدئوی منتشر شده شامل صدای نیروی های نظامی است که با تعجب به سرعت بالای حرکت این اشیاء واکنش نشان می دهند و یکی از آن ها حدس می زند که این شیء پرنده احتمالا یک پهپاد باشد.

نیروهای دریایی آمریکا این ویدئوها را در سپتامبر سال گذشته میلادی واقعی ارزیابی نموده بود. زویی گُف یکی از سخنگویان پنتاگون (وزارت دفاع آمریکا) روز دوشنبه در همین باره گفت: ما این ویدئوهای نیروی دریایی آمریکا را به صورت رسمی منتشر می کنیم تا از هر گونه سوء برداشت افکار عمومی درباره اینکه آیا این ویدئوها واقعی هستند یا اطلاعات بیشتری درباره آن ها وجود دارد، جلوگیری کنیم.

وی اضافه کرد: وزارت دفاع آمریکا پس از آنالیز دقیق به این نتیجه رسید که انتشار رسمی این ویدئوها هیچ سیستم یا توانایی حساسی را افشا نمی نماید و تاثیر منفی بر هرگونه تحقیقات بعدی درباره تهاجم فضایی نظامی توسط پدیده های فضایی ناشناخته ندارد.

این فیلم ها برای اولین بار بین دسامبر سال 2017 و مارس 2018 توسط To The Stars Academy of Arts & Science منتشر شد، شرکتی که توسط موسیقی دان سابق تام دلونگ تأسیس شده است و می گوید اطلاعات مربوط به پدیده های هوایی ناشناس را مطالعه می نماید.

در حال حاضر نیروی دریایی ایالات متحده، دستورالعمل رسمی برای خلبانان خود دارد تا در صورت مشاهده یوفوها، چگونه این موضوع را گزارش نمایند. در سال 2017، یکی از خلبانانی که در سال 2004 یکی از این اشیاء ناشناس را دیده بود، به سی ان ان گفت که حرکت جسم ناشناس به گونه ای بود که او نمی تواند آن را توضیح دهد. دیوید فرور، خلبان بازنشسته نیروی دریایی ایالات متحده در خصوص این تجربه گفت: همانطور که به آن نزدیک شدم ... به سرعت در جنوب شتاب گرفت و در کمتر از دو ثانیه ناپدید شد. حرکت آن خیلی سریع بود، مانند یک توپ پینگ پنگ که به دیوار برخورد می نماید و ناگهان راستا عوض می نماید، این شی پرنده هم اینگونه بود.

هری رید سناتور سابق ایالت نوادا روز دوشنبه در واکنش به انتشار این ویدئوها، توئیت کرد که شاد است که پنتاگون به طور رسمی فیلم ها را منتشر کرد، اما این فقط تلنگری به سطح تحقیقات و داده های موجود است. ایالات متحده باید نگاه جدی و علمی به این موضوع داشته باشد و هرگونه پیامد احتمالی برای امنیت ملی را در نظر بگیرد.

یوفو(UFO) چیست؟

شیءِ ناشناسِ پرنده (به انگلیسی: Unidentified flying object ؛مخفف: UFO یوفو)، که در فارسی به آن بشقاب پرنده هم گفته می گردد، اصطلاح رایج برای هر پدیده هوایی است که علت آن نمی تواند به آسانی یا بلافاصله توسط ناظر، شناخته گردد. نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا، که در سال 1952 این اصطلاح را ابداع نموده است، در ابتدا اصطلاح یوفو را به اشیائی که پس از آنالیز دقیق توسط محققان متخصص ناشناخته باقی می مانَد، اطلاق کرد؛ هر چند امروزه اصطلاح یوفو اغلب برای توصیف هر گونه منظره ناشناخته که توسط ناظر گزارش می گردد، استفاده می گردد.

فرهنگ عامه غالباً اصطلاح یوفو را به عنوان یک مترادف برای فضاپیمای بیگانگان استفاده می نماید. بعضی از محققان در حال حاضر ترجیح می دهند برای جلوگیری از سردرگمی و باورهای نادرستی که به دنبال اصطلاح یوفو می آید، از اصطلاح عام ترِ پدیده ناشناس هوایی (به انگلیسی:UAP) استفاده نمایند. براساس مطالعات، بیشتر یوفوهای مشاهده شده اجسام متداولی مانند هواپیما، بالون یا اجسام نجومی از قبیل سنگ آسمانی یا سیارات درخشان هستند. همچنین درصد کمی از گزارش های مشاهده یوفوها جعلی است. با این حال هنوز درصدی (بین 5 تا 20٪) از گزارش های مبنی بر رؤیت یوفوها را می توان به طور تعیین در طبقه اشیای ناشناس پرنده به مفهوم دقیق آن قرار داد.

تاریخ یوفوها در سیاره ما

داستان این اشیای ناشناس پرنده و حضور آن ها در سیاره ما، دقیقاً با شروع پیشرفت های چشمگیر بشر در عرصه هوا و فضا، همزمان است. در اواخر جنگ دنیای دوم، دولت آلمان نازی طرح های بی پروایانه ای را در زمینه صنایع هوایی در پیش گرفت که بعضی از آن ها توسط خود آلمان نازی عملی شد (همچون موشک های نظامی) و بعضی دیگر بنا به ادعای بعضی کارشناسان، توسط قدرت های فاتح متفق به عنوان غنائم جنگی مصادره شد. ایالات متحده نیز توانست در همین زمان پیشرفت های قابل توجهی در زمینه صنایع هوایی به دست آورد. به دنبال همین پیشرفت ها و تسخیر آسمان توسط انسان، با خاتمه جنگ دنیای دوم، نخستین اخبار از مشاهده این اشای ناشناس پرنده، توسط خلبانان، منتشر شد.

تولد بشقاب پرنده!

نخستین رؤیت مشهور UFO در سال 1947 رخ داد، هنگامی که یک تاجر آمریکایی به نام کنت آرنولد ادعا کرد هنگام پرواز با هواپیمای کوچک خود، گروهی از 9 شییء پر سرعت را در نزدیکی Mount Rainier در واشنگتن مشاهده نموده است. آرنولد سرعت اشیاء که به شکل هلال در حرکت بودند را چند هزار مایل در ساعت ارزیابی کرد و گفت که آن ها مانند بشقاب هایی که روی آب می جهیدند، حرکت می نمایند. در گزارش روزنامه ای که این خبر را پیگیری می کرد، به اشتباه این گفته آرنولد، بشقاب پرنده عنوان شد و بدین شکل بود که اصطلاح بشقاب پرنده پدید آمد.

حادثه رازوول

در همان سالی که آرنولد اشیاء ناشناس پرنده را دید، یک چوپان به نام مک برازل در نزدیکی فرودگاه هوایی ارتش در رازوول نیومکزیکو، به یک خرابه مرموز به طول 200 یارد رسید. روزنامه های محلی گزارش داده اند که این سازه مرموز، بقایای یک بشقاب پرنده است. اما ارتش آمریکا طی بیانیه ای گفت که این فقط یک بالون هواشناسی است، هرچند که عکس دیگری را به نمایش گذاشتند.

هیجان و اضطراب ناشی از وجود بیگانگان در دهه 1950، وقتی آدمک هایی با پوست لاتکس و استخوان های آلومینیومی که به ظاهر بیگانگان به نظر می رسیدند، از آسمان در سراسر نیومکزیکو سقوط کردند و با سرعت توسط وسایل نقلیه نظامی جمع شدند، شدت بیشتری گرفت. به نظر کسانی که به ماجرای رازوول اعتقاد داشتند، دولت بخشی از این ماجرای مرموز بود اما نیروی هوایی اعلام نمود که، این مجسمه های ساختگی، پروژه ای برای آزمایش راه های جدید خلبانان برای زنده ماندن از سقوط بود. پنجاه سال بعد، ارتش در بیانیه ای تصدیق کرد که خرابه های رازوول، بخشی از یک پروژه فوق سری مخفی اتمی بود.

پروژه کتاب آبی

با افزایش پدیده های هوایی ناشناس در آمریکا، در سال 1948 نیروی هوایی ایالات متحده تحقیقات مربوط به این گزارش ها را تحت عنوان Project Sign شروع کرد. تنش جنگ سرد در حال افزایش بود و نظر اولیه کسانی که درگیر این پروژه بودند این بود که UFO ها به احتمال زیاد هواپیمای پیشرفته شوروی هستند. با این همه بعضی محققان نیز تصور می کردند که این پرنده های ناشناس، ممکن است فضاپیمایی از دنیا های دیگر باشند و به اصطلاح فرضیه وجود فرازمینی ها (ETH) را مطرح کردند.

طی یک سال، این پروژه پیروز شد به پروژه Project Grudge ارتقاء یابد که این نیز در سال 1952 خود را جایگزین پروژه دائمی تری درباره یوفوها، به نام پروژه Project Blue Book کرد که مقر آن در پایگاه هوایی رایت پاترسون در دیتون اوهایو است. از سال 1952 تا 1969 پروژه Blue Book، گزارش هایی از بیش از 12000 مشاهده یا رویداد را گردآوری نموده است، که در نهایت هریک از آن ها با یک پدیده شناخته شده نجومی، جوی یا مصنوعی (ناشی از انسان) یا ناشناس طبقه بندی شدند. این موارد ناشناس، تقریباً 6 درصد از کل مواردی را شامل می شد که اطلاعات کافی برای شناسایی آن ها با یک پدیده شناخته شده، وجود نداشت.

پنل رابرتسون و گزارش کاندون

وسواس آمریکایی با پدیده یوفو همچنان در جریان بود. در تابستان داغ سال 1952، یک سری تحرکات اسرار آمیز در رادارهای نزدیکی فرودگاه ملی واشنگتن رخ داد و بعضی نیز اعلام نمودند که اشیای ناشناسی را در آسمان نزدیک فرودگاه مشاهده کردند. مقامات رسمی اگرچه این وقایع به وارونگی دما در هوای بالای شهر نسبت دادند، اما همه با این توضیح قانع نشدند. در همین حال، رکورد تعداد گزارش های مربوط به مشاهده یوفوها، به بالاترین حد خود رسیده بود.

این امر باعث شد تا آژانس اطلاعات مرکزی آمریکا، دولت این کشور را وادار کند که هیئت علمی از دانشمندان را برای آنالیز این پدیده ها تأسیس کند. این هیئت موسوم به پنل رابرتسون، به سرپرستی اچ. پی. رابرتسون، فیزیکدان انستیتوی فناوری کالیفرنیا و سایر فیزیکدانان، اخترشناس و مهندیس صنایع موشکی آمریکا، تشکیل شد. این هیئت به مدت سه روز در سال 1953 با افسران نظامی و رئیس پروژه کتاب آبی مصاحبه کردند و فیلم ها و عکس های مربوط به یوفوها را آنالیز کردند.

نتیجه گیری آنها این بود که (1) 90 درصد از رؤیت ها را می توان به راحتی به پدیده های نجومی و هواشناسی (مثل سیارات و ستاره های روشن، شهاب سنگ ها، شفقهای هوایی، ابرهای یونی) یا به اشیاء زمینی مانند هواپیما، بالون، پرنده و چراغ های جستجو نسبت داد. (2) هیچ تهدید امنیتی آشکاری برای زمین وجود ندارد و (3) هیچ مدرکی برای تأیید وجود موجودات فرا زمینی، در دست نیست. بخش هایی از گزارش پنل رابرتسون تا سال 1979 طبقه بندی شده بودند و این دوره طولانی محرمانه بودن باعث شد بسیاری دولت را به پنهانکاری در این زمینه متهم نمایند.

کمیته دوم در سال 1966 به درخواست نیروی هوایی ایالات متحده تشکیل شد تا جالب ترین مطالب جمع آوری شده توسط پروژه آبی کتاب را آنالیز کند. دو سال بعد، این کمیته که مطالعه مفصلی در خصوص 59 رؤیت یوفو انجام داده بود، نتایج خود را با عنوان مطالعه علمی اشیاء پروازی ناشناس منتشر کرد که به گزارش کاندون معروف شد چرا که این تحقیقات به سرپرستی یک فیزیکدان به نام ادوارد یو. کاندون، به انجام رسید. گزارش کاندون توسط کمیته ویژه آموزشگاه ملی علوم نیز آنالیز شد. در مجموع 37 دانشمند فصل ها یا بخش هایی از فصل های این گزارش را نوشتند، که تحقیقات مربوط به 59 رؤیت بشقاب پرنده ها را با جزئیات توضیح می داد.

مانند پنل رابرتسون، کمیته به این نتیجه رسید که هیچ چیزی جز پدیده های رایج در گزارش ها وجود ندارد و این که موضوع یوفو ها دیگر نیازی به تحقیقات بیشتر ندارد. این گزارش، همراه با کاهش موارد مشاهده اشیاء ناشناس، به برچیدن پروژه کتاب آبی در سال 1969 منجر شد.

منطقه 51

در دهه 50 و 60 میلادی، چندین رؤیت یوفو در منطقه 51 در صحرای نوادا گزارش شد. این منطقه، سایتی بود که توسط CIA، نیروی هوایی ایالات متحده و شرکت لاکهید مارتین، برای آزمایش پرواز هواپیماهای جدید یا هواپیماهای شناسایی و سری مورد استفاده قرار می گرفت. اسناد طبقه بندی نشده نشان می دهد که منطقه 51 محل اجرای یک برنامه جنگ سرد به نام Oxcart بود که به منظور فراوری هواپیمای جاسوسی غیر قابل شناسایی، مورد استفاده بود. در نتیجه این برنامه، هواپیماهایی همچون SR-71 Blackbird ، F-117 Nighthawk و Archangel-12 (A-12) با سرعتی بالغ بر 2000 مایل در ساعت، در این منطقه پروازهای متعدد آزمایشی انجام دادند. این هواپیماهای اسرارآمیز به شایعاتی مبنی بر استفاده از منطقه 51 برای انجام آزمایشات در خصوص زندگی فرازمینی و فضاپیمای آنها یاری کردند.

گزارش هایی فراتر از اطلاعات رسمی دولت آمریکا

با وجود عدم پیروزیت در اثبات وجود فرازمینی ها، تعدادی دانشمند و مهندس از جمله جی آلن هینک، اخترشناس در دانشگاه اوانستون، که درگیر پروژه های Sign، Grudge و Blue Book بود، نتیجه گرفتند که بخش کوچکی از گزارش یوفوها، نشانه های قابل اطمینان و تعیینی را برای حضور بازدید نمایندگان فرازمینی، ارائه می دهند. هینک، مرکز مطالعات UFO (CUFOS) را تأسیس کرد که به آنالیز این پدیده های ناشناس ادامه می دهد.

گذشته از Project Blue Book، بعضی از سوابق رسمی و نسبتاً کامل رؤیت یوفوها در کانادا نیز نگهداری می شوند که در سال 1968 از وزارت دفاع ملی کانادا به شورای تحقیقات ملی کانادا منتقل شدند. سوابق کانادایی حدود 750 رؤیت را شامل می شد. سوابق کمتری در انگلستان، سوئد، دانمارک، استرالیا و یونان نیز حفظ شده است. در ایالات متحده، CUFOS و بعضی شبکه های تخصصی دیگر، همچنان به گزارش مشاهدات مردم در این زمینه می پردازند.

در اتحاد جماهیر شوروی، غالباً به دنبال آزمایش موشک های نظامی سری، رؤیت یوفوها نیز انجام می شد. برای مبهم کردن ماهیت واقعی این آزمایشات نظامی، دولت کمونیست گاهی باورهای عمومی را زمینه مشاهده یوفوها را نیز تشدید می کرد که این موشک ها از یک کارخانه فرازمینی هستند اما انتها تصمیم گرفتند که در این زمینه شفاف سازی بیشتری نمایند. رؤیت یوفوها در چین نیز به همین ترتیب در سایه فعالیت های سری نظامی باقی ماند و برای عموم ناشناخته مانده است.

بشقاب پرنده ها در ایران

در دوره ای که موج رؤیت بشقاب پرنده ها به اوج رسیده بود، نام ایران نیز در بین کشورهایی نهاده شد. در این بین، یکی از گزارش ها اهمیت بیشتری داشت: شیء ناشناس پرنده که در بامداد روز 19 سپتامبر سال 1976 (28 شهریور 1355) در تهران دیده شد. بر اساس گزارشی از این ماجرا، که در 31 اگوست 1977 (1356) منتشر شد، ساعت 12:30 نیمه شب 19 سپتامبر تلفن هایی از منطقه شمیران به نیروی هوایی ارتش ایران زده می گردد و طی آن، گزارش رؤیت یک شیء پرنده ناشناس در افق شمالی گزارش می گردد. دقایقی بعد، برج مراقبت فرودگاه مهرآباد تهران حضور این جِرم را در رادار خود تأیید می نماید و بلافاصله یک فروند هواپیمای شکاری به تعقیب آن برمی خیزد.

25 و 26 فروردین ماه 1383 خبرگزاری ها خبر مشاهده شیء ناشناس نورانی را در آسمان مشکین شهر و اردبیل دادند، بلافاصله صدا و سیما تصاویری که توسط یک دوربین آماتور (ساده) از این اجرام تهیه شده بود منتشر ساخت و بدین ترتیب موج جدید شروع شد. خبرگزاری ایرنا در کمتر از 72 ساعت بیش از 6 خبر از رؤیت این اجرام در آسمان شهرهای مختلف ایران از مشکین شهر و اردبیل گرفته تا گنبدکاووس و تبریز و اراک و اشنویه و سنندج و… منتشر کرد.

گزارش اول از دو شیء پرنده ناشناس در آسمان سخن می گفت که تلألوئی با رنگ های مختلف داشتند و حرکت هایی ناتعیین در آسمان انجام می دادند هنوز درباره این گزارش نمی توان اظهار نظر کرد، چرا که هیچ داده تعیینی از آن وجود ندارد. اما در بقیه موارد با شیء درخشان در افق جنوب غرب یا شمال غرب روبرو شدیم که حتی از آن هم تصاویری تهیه و پخش شد. به غیر از گزارش اول که مانند رؤیت بسیاری از اجرام پرنده اطلاعات ناقص و ناتعیینی دارد، برای بقیه پاسخ قاطعی وجود ندارد. همچنین در آذر 1395 شیء عظیم از آسمان مازندران رد شد و به گفته شاهدان عینی بی سیم پلیس و آنتن تمام تلفن های خانگی و تلفن های همراه تا چند ساعت قطع بودند. اما صحت آن را تا به امروز هیچ منبع رسمی تأیید ننموده است.

توضیحات احتمالی برای رؤیت یوفوها

گزارش مربوط به مشاهده یوفوها از نظر قابلیت اطمینان بسیار متنوع هستند. به طور معمول، شاهدان چنین اشیائی را با منشاء فرازمینی یا احتمالاً یک پرنده نظامی می دانند که مطمئناً تحت کنترل هوشمند است. این استنتاج معمولاً مبتنی بر حرکات غیر طبیعی و اغلب ناگهانی، بی صدا بودن، تغییر در روشنایی یا رنگ و شکل های عجیب و غریب درک می گردد.

روی هم رفته فقط آنالیز گزارش های مشاهده بشقاب پرنده توسط افراد آگاه و آشنا معتبر است، زیرا بسیاری از کسانی که مدعی مشاهده بشقاب پرنده شده اند، اشیاء یا پدیده های شناخته شده را به عنوان بشقاب پرنده تلقی نموده اند. مشهورترین و آشناترینِ این اشیاء یا پدیده ها عبارتند از: موشک های پرتاب شده توسط هواپیما، ماهواره های برخاسته از زمین، شهاب، قطعات شهاب سنگ خردشده که با انعکاس نور خورشید روشن دیده می شوند، روشن شدن ابرهای ارتفاع پایین توسط خورشید، طبقات موشک های حامل، نورهای به رنگ های مختلفِ حاصل از سوختن ماهواره ها در جو، گلوله های منور نظامی، هواپیماهایی که فرود آمدنشان را علامت می دهند، بالون های آزمایش، کره های درخشان یا قرص های براق و روشن حاصل از انعکاس نور توسط سطوح خارجی هواپیماهای مدرن، هستند که تنها بخش کوچکی از خطای دید انسان است. با این همه هنوز معمای وجود اشیاء پرنده ناشناس و فرازمینی، سربسته باقی می ماند تا شاید روزی پاسخی قانع نماینده و همه پذیر برای آن ارائه گردد.

منبع: فرارو
انتشار: 12 تیر 1399 بروزرسانی: 12 تیر 1399 گردآورنده: silax.ir شناسه مطلب: 491

به "آیا آمریکا رسماً وجود بشقاب پرنده ها را تأیید نموده است؟، ماجرای یک شی ناشناس در آسمان ایران" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "آیا آمریکا رسماً وجود بشقاب پرنده ها را تأیید نموده است؟، ماجرای یک شی ناشناس در آسمان ایران"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید