نقدی بر انتقادها از محسن چاوشی

به گزارش مجله فناوری، دوستان عزیز! گاهی خیلی راحت می توان قطعه ای را نشنید و کنار گذاشت اما اگر رسانه ملی ما از شدت تهی دست بودن به شما تریبون داده، معنی اش تایید کارشناسی شما در حوزه های مختلف نیست. البته این بلایی است که سال ها پیش تلویزیون با چهره کردن بعضی مجری ها، در قالب مجری - کارشناس آن هم به خاطر کم کردن هزینه دعوت از مهمان سر خودش و همه آورد. از این دست نام ها در ذهن کم نداریم. مجری های همه فن حریف.

نقدی بر انتقادها از محسن چاوشی

به گزارش مجله فناوری، اعتمادآنلاین نوشت: محسن بوالحسنی، نویسنده و روزنامه نگار، نوشت:

بازگشتم زانچه گفتم زانکه نیست

در سخن معنی و در معنی سخن

محسن چاوشی بعد از توضیح الف، اثر تازه دیگری منتشر کرد که با واکنش هایی متعدد و البته مثبت تر از قطعه قبلی روبرو شد. اغلب واکنش های منفی و منتقدانه که انگار زیر بار شکنجه حتما باید چیزی بنویسم و به صورت کلی بافی نوشته شده، به نظر هدف اصلی و مشکل شان هم نام چاوشی به عنوان شاعر پای این قطعه و هم مربوط به کیفیاتِ شعر این دو است؛ یعنی یکی از اضلاع سه گانه آهنگ، صدا و شعر که چاوشی به عنوان خواننده و آهنگساز، نباید در آن ادعایی داشته باشد. ادعا به کنار، اما چه کسی است که بتواند حقِ نوشتنِ شعر را از کسی سلب کند؟

بعضی انتقادها به این شعرها که تلاشی است به آزمودنِ سبک و سیاق مولانا به ویژه در تجاربی از او با اوزان دوری و با تمپوی بالا، اغلب مبتنی است بر منطقی که می توان آن را ذیلِ منطقِ مرسومِ معناهای مألوف قرار داد. به این شعر انتقاد وارد شده که گاه بی معناست و یعنی چه و...

دوستان عزیز! گاهی خیلی راحت می توان قطعه ای را نشنید و کنار گذاشت اما اگر رسانه ملی ما از شدت تهی دست بودن به شما تریبون داده، معنی اش تایید کارشناسی شما در حوزه های مختلف نیست. البته این بلایی است که سال ها پیش تلویزیون با چهره کردن بعضی مجری ها، در قالب مجری - کارشناس آن هم به خاطر کم کردن هزینه دعوت از مهمان سر خودش و همه آورد. از این دست نام ها در ذهن کم نداریم. مجری های همه فن حریف.

به دل نگیرید! این گزینه دقیقا عین گزینه ای است که می گویند چرا فلانی شعر می نویسد یا ... دلیلش واضح است. چون دلش می خواهد که تجربه کند و یقینا بی ادعایی کسی که می نویسد، بر کسی که فقط زخمی می نماید تا دیده گردد ارجح است.

بگذریم!

مشکل اصلی اما همان است که گفتیم. عنوان چاوشی پای این آثار و اگر نام دیگری بود احتمالا این به گفته خودشان دوآتشه های طرفدارها، تعریف و تمجیدها می کردند چون آنها هنوز سنتوری و ... می خواهند و اگر چاوشی نخواهد آن باشد و آن طور، حتما باید او را به قاضی ببرند و قصد به قاضی کردن هم همین است فی الجمله اگر درکش برای کسی سخت است.

و اما بعد...

دوستان عزیز! از کدام معنا حرف می زنیم؟ معنایی که در روزمرگی به آن متوسل می شویم؟ معنایی که از سنت های شعریِ خودمان اختیار می کنیم؟ معنایی مرسوم که صناعات ادبی ما برایمان به یادگار گذاشته اند؟ کدام؟ چرا شعری که می نویسیم باید ناظر بر چنین معانی ای باشد؟ مگر نه این است که ما اتفاقا باید از این معنا بگریزیم؟ کار شاعر، خدشه واردکردن به این نظام های مستعملِ معنایی است. کار شعر، دست بردن در این معناها و چه بسا ضعف در تالیف است. اگر شعر قرار باشد در تالیف، ضعف و خدشه وارد نکند پس باید چه کند؟

شعر، معنا می سازد؛ می نامد و در این ساختن و نامیدن، دیریاب است. قرار نیست آن را با منطق های متداول فهم کنیم. این که از شعر، معنایی می خواهیم که به اصطلاح آن را بفهمیم، از این روست که ادراک به ماهو ادراک را جای ادراک شعری و محاکات نشانده و از شعر، چیزی را خواسته ایم که زبان، در روزمرگیِ خود یا در بدنه فربه سنت هایی که برساخته می خواهد.

بعضی مخاطبانِ شعرهای گران سنگ و درخشانِ ادبیات فارسی، این میراث شگرف را به این دلیل که آنها را درست نمی فهمند به کناری گذاشته اند. لابد به زعمِ آنها بسیاری از شعرهای مولانا، بیدل و دیگران بی معنی اند. باز باید پرسید از کدام معنا حرف می زنیم.

چند سال پیش، شهرام ناظری آلبومی منتشر کرد با عنوان مولویه در این اثر بی نظیر او قطعه ای را خواند که شیدا شدم نام داشت؛ با شعری که به نام شاعرش اشاره ای نشده بود و آن هم در سیاقِ مولانا بود. تحسین ها شد. چند سال بعد از استاد پرسیدند راستی شاعر شیدا شدم چه کسی بود؟ گفت: خودم! حالا به این فکر می کنم اگر محسن چاوشی هم نامی از خود به عنوان شاعر نمی برد، با این هجمه ها روبه رو نمی شد و چند سال بعد با پرده برداری از نام خودش، می توانست دست این انتقادها را که ظاهرا بیش از آن که مبتنی بر حمله به ارکان این شعر داشته باشند، قصد حمله به خود چاوشی را دارند، رو کند.

نکته آخر این که او فعلا دوست دارد این طور بنویسد، بخواند و تجربه کند و ما هم می توانیم امیدوار شویم و ناامید یا هر چیز دیگری اما مطمئنا او بسیار و بیشتر از دیگران، جا و صندلی و ... خودش را می داند و حتما اگر بی کنایه و درست و خالی از منیّت بنویسید، می خواند و پرونده کاری اش ثابت نموده همه این ها که نوشتم را... اما اگر کسی دوست دارد و امیدوار است چا وشی 10 سال که نه، 10 ماه پیش خود را تکرار کند، حق دارد و باید ناامید گردد، چون این بازگشت محال است.

پیش از این محمدرضا یزدانپرست، روزنامه نگار و مجری تلویزیون نقدهایی درباره اشعار دو قطعه آخر منتشر شده از محسن چاوشی منتشر نموده بود.

منبع: خبرگزاری ایسنا
انتشار: 13 خرداد 1399 بروزرسانی: 6 مهر 1399 گردآورنده: silax.ir شناسه مطلب: 431

به "نقدی بر انتقادها از محسن چاوشی" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "نقدی بر انتقادها از محسن چاوشی"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید